Een Engels getijdehaventje en Oosterse Risotto
Als je naar rechts kijkt zie je waar we net vandaan zijn gekomen. Vanaf het Engels Kanaal is de ingang van de haven van Rye, althans het kanaal dat je daar brengt, nauwelijks zichtbaar, maar we hebben het gevonden.
Ik was het al weer bijna vergeten; de typisch Britse getijdehavens, die bij laag water veranderen in een gigantisch modderbad, helaas te koud voor modderbadgevechten.
Eens was dit een belangrijke haven, als participant van de Cinque Ports. Oorlogsschepen voeren in en uit, en er werd zelfs een kanaal gegraven om de marineschepen verder landinwaarts te kunnen brengen.
Thans wordt de haven vrijwel uitsluitend gebruikt door een tiental vissersschepen. Negentig procent van hun vangst bestaat uit platvis. De Engelsen eten amper platvis, dus wordt het grootste deel van de vangst rechtstreeks in vrachtwagens geladen, die via Folkestone of Dover naar Boulogne-sur-Mer rijden, waar de vis op de afslag wordt verkocht, binnen luttele uren na de vangst. De Fransen houden namelijk wél van platvis als tong en schol.
Pleziervaart kennen ze ook in Rye, maar het zijn voornamelijk toeristen die Rye ‘s zomers via het water bezoeken. Lees mijn blogje over het stadje Rye.
De haven van Rye (Rye Harbour) is ongeveer drie kilometer van het stadje verwijderd. Maar Rye Harbour heeft alles wat het nodig heeft: een kerk
en een kroeg, met de toepasselijke naam William The Conquerer (Willem de Veroveraar), de Normandiër die de boel hier in 1066 kwam verzieken.
Het recept van vandaag is Oosterse risotto. Normaal maak ik het met kipfilet, maar voor de gelegenheid gebruiken we vandaag vis.
Ingrediënten:
- 400 gram verse visfilet, bijvoorbeeld kabeljauw. In hapklare brokken snijden.
- 1 grote ui, grof snipperen.
- flink veel champignons. Heel of gesneden gebruiken.
- 1 preitje, flinterdun snijden.
- Minstens drie teentjes knoflook, fijn hakken.
- Een paar blaadjes verse koriander, voor de decoratie
- 3 à 4 eetlepels kerriepoeder
- 1 eetlepel gemalen komijn (djinten)
- 1 eetlepel gemalen koriander (ketoembar)
- 1 eetlepel sambal oelek
- 1 eetlepel bouillonpoeder
- flinke scheut olijfolie of arachide-olie
- 150 à 200 gram risotto (Arborio of Roma)
- Ongeveer 1 liter water
- Flinke scheut droge witte wijn of droge sherry
Werkwijze:
Neem een grote, platte koekenpan (kan niet groot en plat genoeg zijn) en falikker de olie erin. Laat de olie op middelmatig vuur warm worden, en gaar de vis in de olie (voorzichtig omscheppen) gedurende een minuut of drie, vier. Schep de vis voorzichtig uit de pan in een schaal en dek de schaal af.
Laat de uien glazig worden in de olie. Als je zo stom bent geweest om de vis en de olie tegelijkertijd in de schaal te deponeren, moet je eerst een nieuwe scheut olie in de pan falikkeren en die warm laten worden.
Sorry voor het oponthoud.
Wanneer de uien glazig zijn na een minuut of vijf, ijs en weder dienende, mag de knoflook erbij. Flink omscheppen, zodat de olie de smaak van de knoflook in zich kan opnemen.
Nu voegen we de (ongekookte) risotto toe. Flink omscheppen zodat alle rijstkorrels een laagje olie om zich heen hebben. Wanneer de olie weer heet genoeg is na dit koude rijstbad, voegen we een flinke scheut water toe. Omscheppen, het vuur mag nu wat hoger. Je ziet dat de rijst het water in zich opneemt, en binnen 15 à 20 minuten omscheppen, water toevoegen, en weer omscheppen, zal de rijst gaar zijn.
Halverwege dit proces, na ongeveer 10 minuten koken, voegen we de sambal toe. Weer flink omscheppen. Dan de bouillonpoeder, de kerrie, de komijn en de koriander. Goed omscheppen.
Wanneer je de ideale situatie hebt bereikt (risotto praktisch gaar en smeuïg maar niet nat) voegen we een scheut wijn toe, en we blijven omscheppen. Man o man, wat ruikt dit lekker.
Zodra de wijn eveneens is opgenomen door de rijst, of kort daarvoor, voegen we de champignons toe. Flink blijven omscheppen. De champignons mogen een beetje al dente zijn.
We zijn er bijna. Het vuur mag nu laag, de tafel mag gedekt, de koele, droge witte wijn mag op tafel, en je partner kan gaan zitten.
We scheppen de risotto in een ruime schaal, we voegen de fijngesnipperde prei toe, en als laatste mootjes vis, héél voorzichtig. Dan draperen we het gerecht met een paar blaadjes verse koriander.
Zet de schaal op tafel en geef de vis in het gerecht even tijd om op te warmen.
Smakelijk eten!
P.S. Wanneer je per ongeluk in Engeland woont, vertrouw dan niet op de uitdrukking “dry” op de achterkant van witte-wijnflessen. Voor een Engelsman is een halfzoete wijn “dry”. Koop dus geen Jacob’s Creek of andere zoete troep, die nog onbetaalbaar is ook, maar vertrouw op de goedkoopste witte Italiaanse of Spaanse wijn (mits “dry”) die je kunt kopen.
Dat de Britten gek zijn op zoet, blijkt ook uit de smaak van de kant-en-klare tomatensauzen en zelfs de smaak van de kant-en-klare pizza’s. Dolmio, de grootste fabrikant van “Italiaanse” (ahum) sauzen in de regio, houdt het eveneens zoet. Dat is geen wonder, want Dolmio wordt gemaakt door Mars. Varoegah, toen Anna Ciccone nog de scepter zwaaide bij Dolmio, werd de smaak Italiaans gehouden, maar Mars realiseert zich dat Engelsen geen boodschap hebben aan “origineel” Italiaans, dat Engelsen willen dat hun kinderen de troep vreten die zij op tafel zetten, en aangezien dat zoet moet zijn, maakt Dolmio (Mars) de “originele” Italiaanse sauzen zoet.
OMFG!!!
Vancouver Island (Gegrilde tonijnsteaks)
We varen vanaf Vancouver in noordelijke richting richting Nanaimo. Dit is de Horseshoe Bay, die de vorm van een hoefijzer heeft, zoals de naam doet vermoeden.
De haven van Nanaimo, Vancouver Island, British Columbia (Canada).
Prachtig schoenertje, onderweg naar Sooke.
Kayakkers onderweg naar hun basiskamp.
De Acapulco arriveert in de haven van Victoria, de hoofdstad van Vancouver Island.
Drijfhout. Op drift geslagen en hier op het strand van Victoria aangespoeld. Overal langs de kust vind je dit hout.
De oude haven van Sooke.
De nieuwe haven van Sooke.
Gezicht vanuit Sooke over het water. Aan de andere kant zie je de Verenigde Staten.
Ongeveer 125.000 Amerikanen vluchtten in de jaren zestig en zeventig naar Canada om aan de militaire dienstplicht te ontkomen en naar Vietnam te worden gestuurd. Een kleiner aantal Amerikaanse militairen deserteerde uit het leger om dezelfde redenen. Thans zijn er Amerikaanse militairen die naar Canada vluchten om niet in Irak te hoeven sneuvelen.
Veel dienstweigeraars en deserteurs vestigden zich in British Columbia, met name op en nabij Vancouver Island. Minder dan de helft keerde terug naar de Verenigde Staten toen president Jimmy Carter hen in 1977 amnestie verleende. Naast de dienstweigeraars en de deserteurs waren er ook veel Amerikanen die naar Canada emigreerden omdat zij vanwege de oorlogsinspanningen van de Verenigde Staten niet langer in Amerika wilden wonen, niet langer Amerikaan wilden zijn.
Het befaamde hotel-restaurant Sooke Harbour House, een paradijselijk oord met een uitmuntende ‘slow-food’ keuken.
De dienstweigeraars, eigenlijk mensen die vóór de dienstplicht vrijwillig uit de Verenigde Staten vertrokken, werden door de Canadese samenleving hartelijk ontvangen. Zij waren doorgaans goedgeschoold en kwamen uit de betere milieus. De deserteurs, die voornamelijk lager geschoold waren, werden met gemengde gevoelens ontvangen. Er waren Canadezen die hen welkom heetten, maar er waren ook Canadezen die geen respect konden opbrengen voor mensen die uit het leger waren gevlucht, en daarnaast hadden deze mensen de Canadese samenleving minder te bieden.
De ontduikers van de dienstplicht werden doorgaans volledig gesteund door hun familie in de Verenigde Staten, maar de deserteurs stonden er meestal alleen voor.
Zonsopgang voor Tofino, Vancouver Island.
Vancouver Island is een gigantisch groot eiland in de Pacifische Oceaan, waar je een grote mate van vrijheid kunt genieten.
Long Beach, een 16 kilometer lange eenzame witte baai, afgezoomd door maagdelijk regenwoud, werd zo’n dertig jaar geleden beschermd gebied. Twintig jaar geleden moest je nog 120 kilometer over een grintweg de wildernis doorrijden als je er wilde komen. In de jaren zestig en zeventig leefden hier veel hippie-communes vreedzaam samen met de indianen. Het was een paradijs. Geen wonder dat veel gevluchte Amerikanen zich hier thuis voelden.
De hippies zijn er nog altijd, maar wonen tegenwoordig braaf in huisjes buiten het beschermde gebied, onder meer in Tofino, waar ze uit wrakhout vervaardigde kunstwerken verkopen en walvistochten organiseren.
De USMC, het Amerikaanse Korps Mariniers, is alweer een aantal maanden op eigen houtje bezig met een razzia naar dienstweigeraars en deserteurs uit de Vietnam-periode.
Allen Abney, een geboren Amerikaan maar in 1977 genaturaliseerd tot Canadees staatsburger, werd in maart 2006 door Amerikaanse mariniers gearresteerd bij een grensovergang tussen British Columbia en de Amerikaanse staat Idaho.
Abney, die 56 jaar is, woont in Kingsgate, East Kootenay, in een huis nog geen honderd meter van de Amerikaanse grens. Hij was met zijn vrouw Adrienne onderweg naar Reno, Nevada, toen hij aan de grens werd ingerekend op verdenking van desertie. Hij was 19 jaar toen hij naar Canada vluchtte omdat hij niet in Vietnam wilde vechten.
Allen Abney was de derde ex-Amerikaan die sinds maart van dit jaar door de Amerikaanse mariniers is gearresteerd, en deze aanpak dient ongetwijfeld om de deserteurs voor de oorlog in Irak, waarvan het aantal inmiddels is opgelopen tot meer dan achtduizend, te ontmoedigen.
Abney is momenteel gedetineerd in de militaire gevangenis van Camp Pendleton, in Californië.
Update:
Allen Abney is inmiddels weer vrijgelaten. Hij heeft het met de USMC op een akkoordje kunnen gooien en is oneervol ontslagen, hetgeen betekent dat hij niet wordt vervolgd en geen strafblad heeft. Detail: tijdens zijn gevangenschap is zijn broer Gerry overleden.
In 1973 deed de Canadese regering een oproep aan de illegaal in Canada verblijvende Amerikanen om zich te laten registreren. Daarop werd door ongeveer 2500 personen gereageerd. De meeste illegalen bleven liever anoniem omdat zij zelfs met een Canadese nationaliteit minder grondrechten hadden dan de “echte” Canadezen; zij konden namelijk niet vrijelijk naar de Verenigde Staten reizen.
Voor de duizenden gevluchte Amerikanen zou er van zes tot negen juli een vierdaagse reünie worden georganiseerd in Castlegar, British Columbia, zo’n zeshonderd kilometer ten oosten van Vancouver. Ter gelegenheid daarvan zou ook een monument worden onthuld, waarbij de Canadezen zouden worden gehuldigd die de gevluchte Amerikanen hebben geholpen.
Maar de druk van de Amerikaanse regering was zo groot dat de plaatselijke autoriteiten dit evenement hebben afgelast.
De afgelopen vijfendertig jaar hebben de Amerikaanse vluchtelingen veel betekend voor de Canadese samenleving, onder meer op het gebied van de geneeskunde, het onderwijs en de wetenschap in het algemeen. Om hen te eren en te bedanken is er ruim twee jaar geleden een groot Welcoming Peace sculptuur gemaakt. De sculptuur stelt een Canadees voor die twee Amerikanen met open armen ontvangt. Het beeld staat thans in de expositieruimte van schrijver en kunstenaar Ernest Hekkanen in Nelson. B.C. Hekkanen is in Seattle geboren en vluchtte in 1969 naar Canada. Alle twijfels die hij in de jaren daarna kreeg, verdwenen als sneeuw voor de zon met de crisis in Irak.
De voormalige Amerikaanse senator George McGovern, die in 1972 de verkiezingen tegen Nixon verloor, zou de belangrijkste spreker zijn geweest, naast talloze internationale vredesactivisten, waaronder Tom Hayden en Arun Ghandi, de kleinzoon van Mahatma Ghandi.
“Thans is er weer een periode aangebroken waarin een beroep op de Canadezen wordt gedaan om Amerikanen te helpen die in een ver land als Irak mensen moeten doodschieten,” zei McGovern, wiens moeder Canadese was.
Op Vancouver Island vind je de lekkerste, verste vis van de wereld. Het recept van vandaag: gegrilde tonijnsteaks met citroensap, sojasaus en mosterd.
Benodigdheden voor vier personen:
Vier dikke tonijnsteaks.
Vier eetlepels plantaardige olie.
Vier teentjes knoflook, fijngehakt.
Twee theelepels Chinese of Japanse sojasaus.
Half theelepeltje mosterd.
Drie eetlepels verse citroensap.
Versgemalen zwarte peper.
1 citroen, in partjes.
Bereidingswijze:
Maak een marinade van de olie, knoflook, sojasaus, mosterd, citroensap en wat zwarte peper.
Maak de tonijnsteaks droog met keukenpapier, leg ze in een platte schaal en bedek ze met de marinade. Laat ze afgedekt een uur in de ijskast staan.
Warm de grilplaat voor en doe er wat olie op.
Grill de tonijnsteaks aan elke kant vier minuten.
Dien ze op met partjes citroen.
Eet er een lekkere frisse salade bij en frietjes, of risotto.
Bij dit gerecht drinken we een droge witte wijn, goed gekoeld. Eet smakelijk!
De Acapulco bij Cape Flattery, vlak voor we de Strait of Juan de Fuca invaren, op de grens van de Verenigde Staten en Canada.
Strait of Juan de Fuca, een prachtig natuurgebied met walvissen, dolfijnen en orca’s, en in de verte de majestueuze bergen van de staat Washington.
Prachtige zonsondergang.
De volgende ochtend varen we in de Puget Sound. Voor de afwisseling is het wel leuk om zo diep het binnenland in te varen, want dan zie je nog eens wat natuurschoon.
In de verte zie je Mount Rainier, een vulkaan die deel uitmaakt van een natuurreservaat nabij Tacoma, onze plaats van bestemming.
Mount Rainier.
Mount Rainier.
De Acapulco in de Puget Sound, omgeven door pleziervaartuigen die ons verwelkomen.
Op de achtergrond weer de Mount Rainier. Imposant.
Mooi zeilschip. Jammer dat je zoiets niet solo kunt bevaren.
We varen voorbij Gig Harbor, een toeristenoord. Van hieruit kun je met de pont naar Tacoma.
We naderen Tacoma. De zeilen worden gestreken.
De haven van Tacoma.
De stad.
De Acapulco ligt afgemeerd naast een ander traditioneel zeilschip.
De passagiers gaan aan wal; het schip kan worden bezichtigd.
Het contrast met de prachtige natuurschoon is groot: Tacoma is een grauwe industriestad en ik heb geen idee wat we hier te zoeken hebben. De reis ernaartoe was interessant, mooi zelfs, maar hoe sneller we hier weggaan, hoe liever ik het heb.
De Narrows Bridge en op de achtergrond de Mount Rainier.
Om de nodige levensmiddelen aan boord te halen heb ik een busje gehuurd. In het havengebied bevinden zich diverse leveranciers. Van hen hoor ik dat Tacoma de stad is met de meeste stress van Amerika. Het verwondert mij niets. Alles staat hier in het teken van veel geld verdienen, snel rijk worden.
Daar zie ik zowaar de Regina Maersk, die ik een paar maanden geleden nog op de Maasvlakte bij Rotterdam zag.
Vanuit het kantoor van de shipchandler heb ik uitzicht op de stad en het havengebied.
Een drukke haven, veel industrie.
En daar hebben we waarachtig een mooie regenboog. Dat maakt mijn dag weer goed.
Nu de relatie met Puck uit is merk ik dat ik minder last van stress heb. Ik kan weer mezelf zijn. Ik kan en mag weer denken aan fijne seks met Siobhan, Françoise, Maria of Laura. Om onnodige erecties te voorkomen doe ik dat niet, maar het mag wel.
Ik ben niet zo’n masturbeertypje, ik stel het liever uit. Bovendien is mijn hut maar klein en je kunt niet overal een patrijspoort open zetten om ruimte te creëren voor je erectie.
Uit onderzoek is gebleken dat een orgasme ten gevolge van geslachtsgemeenschap aanzienlijk meer bevrediging geeft dan masturbatie. Kijk dat zijn onderzoeken waar je wat aan hebt, dat zouden die rukkers hier aan boord eens moeten weten. Ik ga het ze niet vertellen, ik kijk wel uit, ik ben niet geschikt voor zendeling. “Captain, you wanker, did you know that…”
Ik heb de afgelopen tijd regelmatig met mijn meisjes getelefoneerd. Ze lijken alle vier opgelucht te zijn dat de relatie met Puck uit is. Eindelijk kunnen we weer normaal doen.
Gisteren heb ik Thaise rijstnoedels gemaakt. Op verzoek vandaag het recept van dit gerecht.
Benodigdheden voor vier personen:
Zestien grote zoutwatergarnalen (Black Tiger 8/12)
3 ons kipfilet
3 ons hamlappen
1 ui
4 teentjes knoflook
1 eetlepel sambal oelek
1 komkommer
1 dun preitje
2 ons haricots verts
1 rode paprika
1 bakje champignons
1 bakje oesterzwammen
Wat verse koriander
1 pak brede rijstvermicelli
2 eetlepels vissaus
3 eetlepels ketjap
4 eetlepels Chinese rijstwijn
Maizena
Djinten
Ketoembar
Massala (kerrie)
Peper
Zout
Bouillonpoeder
Arachide-olie
Olijfolie met knoflook
Mise-en-place:
Kook de rijstvermicelli volgens de aanwijzingen op de verpakking en spoel haar goed af met koud water. Zorg dat de rijstvermicelli niet door kan garen.
Verwijder de schaal van de garnalen en bak ze in een wok met hete knoflook-olie in ongeveer 4 minuten gaar. Haal ze uit de wok.
Dop de haricots verts en bak ze in ongeveer 3 minuten in een wok met hete arachide-olie.
Snij de hamlapjes in blokjes van ongeveer 2×2 cm, kruid ze met peper, zout, djinten en ketoembar. Bak ze zachtjes in een koekenpan met arachide-olie, op matig vuur, ongeveer 20 minuten. Haal ze uit de koekenpan.
Snij de kipfilet in blokjes van ongeveer 2×2 cm, kruid ze met peper, zout, djinten, ketoembar en massala. Bak ze in een wok met hete arachide-olie in ongeveer 3 minuten goudbruin. Haal ze uit de wok.
Snij de ui Chinees (1 keer door de helft van boven naar beneden, dan de helften in partjes van circa 0.7 cm breed, ook van boven naar beneden. Frans snijden is 1 keer door de helft van boven naar beneden, dan de helften in reepjes van circa 0.4 cm breed van links naar rechts.)
Ontvel de teentjes knoflook en snij ze in dunne plakjes.
Snij het preitje in dunne diagonale reepjes en was ze.
Snij de komkommer in drieën of vieren over de lengte, snij van deze plakken reepjes van ongeveer 0.4 cm breed.
Ontdoe de paprika van zaadlijsten en zaden. Snijd de paprika in repen van ongeveer 0.3 cm en snij die repen door de helft.
Was de champignons en de oesterzwammen en snij ze in plakken.
Was de koreander, haal de blaadjes af en hak deze als peterselie.
Bereiding:
Verhit ongeveer zes eetlepels arachide-olie in een wok op hoog vuur. Voeg de uien toe en schep ze om. Laat de uien iets glazig worden. Voeg de knoflook en de sambal toe en schep om. Tijdens het bereiden steeds alles blijven omscheppen.
Voeg de ketjap, een paar theelepels bouillonpoeder en de visolie toe en laat het geheel op temperatuur komen.
Voeg de komkommer toe, laat de inhoud van de wok weer even op temperatuur komen en voeg dan de champignons en de oesterzwammen toe.
Voeg de rode paprika toe en laat het geheel weer op temperatuur komen.
Voeg de rijstwijn toe, laat even koken, en doe er dan wat met water aangelengde maizena bij.
Zet nu het vuur onder de wok laag. Blijf regelmatig omscheppen.
Voeg de ingrediënten van de saus bij elkaar en laat de saus zachtjes koken, circa 10 minuten.
Proef de saus en maak haar eventueel op smaak met wat vissaus, ketjap of citroensap. Voeg desnoods wat suiker of bouillonpoeder bij.
Terug naar de wok. Zet de wok weer op hoog vuur, schep om en voeg de prei toe. Proef de saus in de wok en maak eventueel op smaak. Voeg nu de overige ingrediënten toe, behalve de gehakte koreander. Laat alles goed warm worden.
Doe de inhoud van de wok in een grote schaal. Strooi er de gehakte koreander over. Drink er een niet al te zware Italiaanse rode wijn bij. Eet smakelijk!
San Francisco met uitzicht op de Coit Tower, en daarachter de oceaan. Een nieuwe uitdaging, een nieuw begin.
Puck en ik zijn gisteren tot de conclusie gekomen dat het beter zou zijn om onze relatie te beëindigen. De directe aanleiding daartoe was een brief van Siobhan. Nog voordat ik de brief had kunnen openen viel Puck uit dat ze het helemaal had gehad met Siobhan, en ook met mij, wanneer ik de brief zou gaan lezen. Ik vond dat een tamelijk krasse uitspraak, maar probeerde haar te sussen. Het had geen zin. Enkele uren later, toen we allebei tot bedaren waren gekomen, hebben we lang met elkaar over onze relatie gepraat. We blijven “goede vrienden”, zei ze. “Ja,” antwoordde ik, maar ik weet heel goed dat “goede vrienden” doorgaans een nietszeggend cliché is. Uit het oog, uit het hart, het zij zo.
De pijn is er niet minder om. Onze liefde was heftig en nu is ‘ie er niet meer. De eerlijkheid gebiedt mij te bekennen dat ik die liefde meer mis dan ik Puck mis. Eigenlijk hadden we al een aantal dagen afscheid van elkaar genomen.
Behalve de brief van Siobhan kreeg ik ook een lange brief van Françoise. Met een foto.
Ze mist me, schreef ze. Ik mis haar ook.
De Acapulco vaart onder de Golden Gate brug door, onderweg naar Tacoma, in de staat Washington. Ik ben weer druk aan het werk in de kombuis. Geen tijd voor een recept nu.
Het leven gaat door, you win some, you lose some.
En zo kun je nog heel veel clichés bedenken en jezelf wat wijs maken.
De Vesuvio Pub op de hoek van Columbus Avenue en Jack Kerouac Street. Alles in deze buurt staat in het teken van Jack Kerouac. Je kunt hier zelfs een drankje bestellen met die naam. Het bestaat uit rum, tequila, jus d’orange, cranberrysap en lime juice. Boven is het gezelliger dan beneden.
Tegenover de Vesuvio Pub vind je City Lights Bookstore, genoemd naar de gelijknamige film van Charley Chaplin,. Dit is sinds decennia het intellectuele centrum van anti-autoritaire politici en rebellerende denkers. De boekhandel en uitgeverij werd in 1953 opgericht door de dichter Lawrence Ferlinghetti, die samen met Jack Kerouac en Allen Ginsberg de Columbia Universiteit bezocht.
Dit is het Sentinel Building aan Columbus Avenue, waarvan het frame uit stalen balken bestaat. Ten gevolge van de aardbeving en de brand van 1906 stortten veel omliggende gebouwen in, maar het frame van het Sentinel Building bleef staan. Het groene wat je ziet zijn koperen panelen. Ooit was hier het restaurant Caesar gevestigd, dat beroemd is geworden door Caesar’s Salad.
Thans bevindt zich op de begane grond Café Niebaum-Coppola. Daarboven de American Zoetrope Studios van filmer Francis Ford Coppola, die het gebouw in het begin van de jaren zeventig kocht en restaureerde.
Prachtige muurschilderingen op het gebouw van het New Sun Hong Kong Restaurant in Grant Street, ter nagedachtenis aan de muziekcultuur die hier eens de trend zette.
De kunstacademie is hier niet ver vandaan. Ik heb geen idee wat voor gebouw dit is, het maakt een verlaten indruk.
Close-up
Nog close-upperdeder
Prachtige woningen van hout. Mooi. Mooie kleurencombinaties ook.
Gebouw op Russian Hill. Er is hier ook een Russische kathedraal en een Russisch cultureel centrum.
Soms voel ik irritaties ten aanzien van Puck en die spreek ik dan niet uit. Waarom niet? Ik weet het niet. Is het conflictvermijding of denk ik dat het toch geen zin heeft omdat dat aspect van haar gedrag wat mij irriteert onveranderlijk is?
Zij spreekt haar irritaties naar mij toe wel uit. Ik krijg daardoor soms het gevoel dat zij probeert aspecten van mij te veranderen, dat zij in elk geval probeert te benoemen wat haar precies stoort en mogelijk met de bedoeling dat ik het irritante gedrag staak.
Ik daarentegen heb dan het gevoel dat er sprake is van incompatabiliteit van persoonlijkheden. Sommige dingen kun je nu eenmaal niet veranderen zonder je anders voor te doen dan je bent. Ik moet dan denken aan het lied “Nergens goed voor” van de Dijk.
ik heb geen cent te makken
en ik heb nooit een vak geleerd
ik kijk niet uit m’n doppen
en mijn handen staan verkeerd
ik ben niet moeders mooiste
en ik ben niet al te vlug
en als je mij een tientje leent
zie je het nooit meer terug
en ik denk niet dat ik ooit verander
want dat duurt bij mij nooit lang
en ik heb er ook geen zin in
en ik was het niet van plan
ik ben nergens goed voor
daar weet jij alles van
maar ik kan van je houden
zoals niemand anders kan
laat uren op me wachten
en dan heb ik ook nog geen geduld
denk enkel aan mezelf
en geef anderen de schuld
het is bij mij een zooitje
en ik geef nooit fouten toe
en als je met me vrijt
dan ben ik liever lui dan moe
en ik denk niet dat ik ooit verander
dus daar begin ik maar niet aan
ik heb er ook geen zin in
en ik was het niet van plan
ik ben nergens goed voor
daar weet jij alles van
maar ik kan van je houden
zoals niemand anders kan
ik kan van je houden
zoals niemand anders kan
“Ik kan van je houden zoals niemand anders kan” staat tegenover al de tekortkomingen die in het lied worden bezongen en de balans slaat ruim door ten gunste van het “houden van”. In het begin van onze relatie was dat ook zo, en bovendien waren mijn tekortkomingen en de hare toen nog minder zichtbaar, maar de laatste dagen, hier in San Francisco, weegt het “houden van” gedeelte steeds minder op tegen de tekortkomingen. We moeten er behoorlijk ons best voor doen om het “houden van” gedeelte in evenwicht te houden met de rest. In een romantische bui lukt het nog wel, maar tijdens de realiteit van alledag raak ik soms echt de weg even kwijt. Ik vraag me dan wel eens af wat we eigenlijk met elkaar hebben en of er nog leven is na(ast) de dagelijkse beslommeringen.
Als ik haar omhels, in onze hotelkamer of op straat, wijst ze mij niet af, maar de gretigheid van eerst is er een beetje af, dus omhels ik haar niet zo vaak meer. Het is net alsof er iets tussen ons staat. En ik zou het zo fijn vinden als ze mij wat vaker omhelsde.
Puck is nu even wat ansichtkaarten gaan posten. Als ze terug is, hier in het internetcafé, moet ik haar toch maar eens gaan vertellen wat ik zojuist heb opgeschreven.
Vanmiddag zagen we bij Vesuvio een meisje waarvan we niet wisten tot welke etnische groep zij behoorde. Ik vroeg het haar vriendelijk en zij vertelde dat haar moeder Chinees was en haar vader half indiaan, half creool. In het Surinaams noem je dat een “moksi”, een mengeling, in dit geval van meerdere rassen.
Het recept van vandaag heet Moksi Alesi, om specifieker te zijn: Moksi alesi met rijst, kerrie, kip, garnalen en kool.
Benodigdheden:
500 gram Surinaamse rijst, gewassen
250 gram kipfilet in blokjes
250 gram witte kool, Chinese kool of spitskool, gesneden
200 gram garnalen
1 ui, gesnipperd
1 eetlepel (of meer) kerrie of massala
1 eetlepel tomatenpuree
2 maggiblokjes of bouillonpoeder naar smaak
1 halfrijpe madam Janet peper
1 teentje knoflook, fijngestampt
Zwarte peper uit de molen
Zout
1 dl arachideolie
1 komkommer, in plakjes
4 tomaten, in plakjes
4 eetlepels olie
4 eetlepels azijn
Ik ga je wijzen hoe je dit gaat bereiden:
Maak een dressing van olie, azijn, peper en zout en verdeel dit over twee schaaltjes. Meng de tomaten in het ene schaaltje en de komkommer in het andere. Af en toe omscheppen.
Laat de arachideolie heet worden in een braadpan en bak hierin eerst de kipfilet. Haal de kipfilet na drie minuten uit de pan.
Bak nu kort de ui, knoflook en kool.
Voeg nu de kerrie, de maggiblokjes en tomatenpuree erbij en bak even door. Voeg 0,75 l. water toe.
Zodra het water kookt voegen we de rijst toe. Omscheppen.
We leggen de hele peper bovenop de rijst en bestrooien het geheel met zwarte peper.
We koken de rijst zachtjes gaar. Pas na 20 minuten scheppen we rijst voorzichtig om.
Na drie kwartier is de rijst klaar.
Schep de gebakken kipfilet en de garnalen door de rijst.
Serveer de moksi alesi op een schaal. Drapeer er de plakjes komkommer en tomaat omheen of naast.
Variatie: doe er eens wat gebakken banaan bij. Of maak het met bakkeljauw en een slaatje van oker en birambi op azijn. Nyan switi! (Eet smakelijk!)
Puck en ik logeren in het Adante hotel in San Francisco.
Dit is onze kamer. Tja, het bed ligt lekker.
Op onze eerste dag in San Francisco mag ik kiezen waar we naartoe gaan. Het wordt Alcatraz, de gevangenis die onder andere beroemd is geworden door films als Birdman of Alcatraz (1962), Escape from Alcatraz (1979) en The Rock (1996).
Op de foto hierboven een blik vanuit de stad op het eiland Alcatraz.
Met de boot onderweg.
Aankomst bij Alcatraz.
Cellenblok.
Een cel.
De schoonmaakster is vandaag niet geweest.
Gelukkig, we zijn weer buiten. Voor onderhoud heeft men geen geld (over).
Wat zullen de gevangenen jaloers geweest zijn op de meeuwen, die vrij konden vliegen waar ze wilden.
Het weerzien op de luchthaven was fijn, Puck en ik vlogen in elkaars armen en we waren blij dat we elkaar weer zagen. ’s Avonds zijn we gaan eten in een leuk Mexicaans restaurantje en daarna dronken we nog wat.
Ik voelde dat Puck iets dwars zat, en inderdaad, ze had moeite met mijn houding ten aanzien van Siobhan.
“Jaap, Siobhan is een psychiatrisch geval, je steekt je in een wespennest, je gaat hier kapot aan.”
“Ik weet dat Siobhan psychiatrische hulp nodig heeft en ik wil haar helpen voorzover dat in mijn mogelijkheid ligt en voorzover dat goed voor haar is.”
“Dit is een gebed zonder eind. Richt je liever op zaken die wél perspectief hebben!”
Naarmate de avond verstreek werd Puck steeds heftiger en trok ik mij steeds meer terug. Pogingen mijnerzijds om van onderwerp te veranderen leverden aanvankelijk slechts een averechts effect op.
Totdat ik zei: “Lieverd, we kunnen deze weg nog een poos volgen, en misschien moeten we hier later terugkomen, maar ik ken een mooi bospad naar de nacht, met klassieke muziek en kaarslicht.”
Ze glimlachte zo lief en verbaasd. De vicieuze cirkel van de discussie was even doorbroken.
Maar eenmaal in bed, beiden te moe om nog hartstochtelijk de liefde te bedrijven, zij door de jet lag, ik door de discussie en de wijn, kwam ze toch weer op het onderwerp terug. Nu voelde ik mij rechtstreeks aangevallen. Het licht was uit, ik keek naar het plafond en zweeg. Zij zweeg. We raakten elkaar niet aan.
“Jaap, wat is er? Hoe voel je je?” vroeg ze na een minuut of tien.
“Ik voel me ontzettend eenzaam.”
“Ik ook.”
“Wil je me alsjeblieft vasthouden?” vroeg ze na nog eens vijf minuten.
“Heel graag.”
“Misschien dat jij moet leren, misschien moeten we allebei leren dat we eerder zeggen hoe we ons voelen. En jij moet ook leren om mij vast te houden als we ons allebei rot voelen.”
“Ik zal het proberen, maar ik voel me dan zo door jou geïntimideerd dat ik me terugtrek, in m’n schulp kruip.”
“Japie, kom hier, je bent dat kleine jongetje niet meer dat zo geslagen werd. Kom, hou me stevig vast.”
Ik hield haar vast. Innig verstrengeld hebben we de hele nacht zo gelegen. Ze snurkte. Lief.
Vanmorgen kwam Puck terug op de positieve wending van onze gebrekkige communicatie. Ze vond het fijn dat het zo goed was gegaan en dat we elkaar op tijd hadden teruggevonden. We moeten dit onthouden voor een volgende keer, want die komt er, vast.
Daarna hebben we heerlijk gevreeën.
Het recept van vandaag (sorry Marlis, geen bruggetje): Zeeuwse rijsttafel (zonder rijst).
Benodigdheden:
Twee litersblikken (potten) jonge kapucijners, bruine bonen of linzen.
1 kilo magere speklappen zonder zwoerd.
500 gram gezouten vet spek in blokjes.
2 uien, gesnipperd.
1 potje zilveruitjes.
1 potje augurkjes.
1 potje atjar tjampoer.
1 komkommer, in reepjes.
1 rode paprika, in reepjes.
1 zak röstirondjes.
Mosterd.
Djinten.
Ketoembar.
Kerrie.
Peper.
Zout.
Boter.
Bereidingswijze:
Doe de peulvruchten met aanhangend water in een pan en zet die op laag vuur. De peulvruchten mogen niet koken.
Bak de blokjes vet spek uit.
Gebruik wat van het spekvet en bak daar de helft van de uiensnippers in totdat ze beginnen te bruinen.
Voeg eerst de paprika toe, dan de komkommer.
Zet het tafelzuur in schaaltjes op tafel.
Zet wat mosterd in een schaaltje op tafel.
Snij de speklappen doormidden en kruid ze met peper, zout, djinten, ketoembar en kerrie.
Verhit 60 gram boter in een koekenpan en bak de speklappen op hoog vuur flink knapperig en bruin.
Leg de speklapjes op een schaal.
Giet de peulvruchten goed af.
Voeg de kaantjes toe met wat spekvet en roer er een lepel mosterd door.
Roer er nu het mengsel van gebakken ui, paprika en komkommer door.
We drinken er een niet al te zware rode wijn bij, bijvoorbeeld een Bordeaux. Eet smakelijk!
San Francisco Harbour (Filet de porc au poivre)
De Acapulco is zojuist onder de Golden Gate doorgevaren. Deze foto is gemaakt door de waterpolitie.
Dag heren van de waterpolitie! Hartstikke bedankt!
De Golden Gate, nu vanaf de Acapulco.
We liggen vast. De passagiers gaan de wal op. Puck komt morgen pas aan, jammer genoeg. Ik verlang zo naar mijn meisje!
Vandaag blijf ik maar een beetje in het havenkwartier. Morgen gaan we een leuk hotelletje zoeken waar we de rest van de week kunnen bivakkeren.
Dit de Balclutha, een replica van een oud zeilschip. Vanavond schijnt er hier vuurwerk te worden afgeschoten.
Zeeleeuwen op Fisherman’s Wharf – zo tam als wat.
Prachtige schepen liggen hier, oud en nieuw.
Nogmaals de Balclutha.
Een eenzame reiger bij ondergaande zon. Op de achtergrond hoor je het klepperen van de blokken tegen de aluminium masten.
Vuurwerk!
Oooooh!!!
We hebben er toch maar voor gekozen om een hotelletje te nemen. Daar hebben we wat meer privacy dan aan boord van de Acapulco. Bovendien houdt Puck er niet van om mij in mijn functie te zien. Ze vindt mij een “bully”, “de verlichte despoot van de bas cuisine,” en ze heeft medelijden met mijn medewerkers in de kombuis als ik ze uitkaffer omdat ze iets niet goed of snel genoeg doen.
Ik heb een week vrij genomen, dus we kunnen San Francisco gaan bezichtigen. Ik wil in elk geval naar Chinatown en Alcatraz. Ik wil in zo’n schuine tram en ik wil naar Berkeley. En misschien wil Puck wel naar een museum of zo. En lekker eten wil ik! En vrijen met mijn meisje!
Omdat ik deze week nog genoeg groenten zal moeten eten, is het recept van vandaag vrij gemakkelijk en pittig. Schrik niet als er druppels zweet in je nek komen, ongeveer bij je haargrens.
Filet de porc au poivre à la Jack
Benodigdheden:
1 varkensfilet per persoon, flink dik
1 bakje champignons, schoongeborsteld en gesneden
1 borrel Franse cognac
200 ml slagroom
50 gram roomboter
3 eetlepels gedroogde peperkorrels
Stuk of tien gedroogde jeneverbessen
Bouillonpoeder
Zout
Bereidingswijze:
Kneus de peperkorrels en de jeneverbessen in een vijzel. Maak ze middelfijn.
Bestrooi de varkensfilets met wat zout en druk ze aan beide kanten in het pepermengsel.
Verwarm een koekenpan, laat de boter heet worden op hoog vuur.
Bak de varkensfilets om en om bruin en knapperig, in enkele minuten, en leg ze weg.
Bak de champignons gaar in de hete boter.
Voeg het glas cognac toe. Laat de hete boter blussen.
Voeg de slagroom toe. Goed roeren.
Voeg de resterende peperkorrels toe.
Laat de saus indikken. Als je geen geduld hebt, voeg dan wat verdikkingsmiddel toe.
Maak de saus op smaak met wat bouillonpoeder. Proeven!
Voeg de varkensfilet nog even aan de saus toe.
Je kunt frietjes (McCain Crispy Friet) bij dit gerecht geven en desnoods een lekkere salade.
We drinken er in elk geval een lekkere, niet al te dure Côtes du Rhône bij. Eet smakelijk!
Voila!
