Deze foto is een mysterie. Hij moet gemaakt zijn in juni 2007, tussen mijn vertrek uit Nederland en mijn aankomst in Zuid-Frankrijk enkele dagen later.

Op de achtergrond zien wij een glas rode wijn, een hartige taart en een schaal witte druiven. Een ambiance waarin ik mij thuis zou voelen. Maar waar en wanneer is de foto genomen? Wie helpt mij op weg?

Meer recepten voor de man alleen

Hier volgen drie recepten met geroosterd brood.

Corned beef op toast

Benodigdheden:

• 1 blikje corned beef
• 1 ui 
• 4 champignons
• half, dun preitje
• beetje sambal
• beetje ketjap manis
• scheutje plantaardige olie
• boter
• geroosterd brood

Bereiding:

• Laat het geroosterde brood wat afkoelen.
• Besmeer het brood met boter.
• Doe wat plantaardige olie in een koekenpan en verwarm dit op middelmatig vuur.
• Snipper de ui en bak de uitjes glazig.
• Snijd de champignons in plakken en voeg die toe.
• Voeg de corned beef toe en maak het fijn met een vork. Zachtjes doorbakken en roeren.
• Voeg wat sambal en ketjap toe. Goed omscheppen en mengen. Voeg eventueel wat zout toe. 
• Drapeer het corned beef gerecht op het brood en drapeer het geheel met ragfijn gesneden prei.

Dit gerecht is ook lekker met Pandan of Basmati rijst i.p.v. geroosterd brood.

Sardines op toast

Ingrediënten:

• 1 blikje sardines in olie
• paar blaadjes ijsbergsla
• 1 tomaat, gesneden
• wat mayonaise
• boter
• geroosterd brood

Bereiding:

• Laat het geroosterde brood wat afkoelen.
• Besmeer het brood met boter.
• Beleg het brood met een paar blaadjes ijsbergsla en wat plakjes tomaat.
• Open het blikje sardines en giet de olie af. Leg de sardines op de ijsbergsla en de tomaten en gebruik een vork om ze over het geheel te spreiden.
• Besmeer het geheel met een flinke laag mayonaise.

Indische boterhammen

Ingrediënten:

• pindakaas
• halve komkommer
• wat sambal
• boter
• geroosterd brood

Bereiding:

• Laat het geroosterde brood wat afkoelen.
• Besmeer het brood met boter.
• Besmeer het brood met pindakaas.
• Besmeer de pindakaas met wat sambal.
• Snijd de komkommer in dunne plakjes en beleg het brood ermee.

    Eet smakelijk

MG - TC Midget

De MG – TC Midget was de eerste MG die in 1945 in Engeland werd geproduceerd. De TC leek in veel opzichten op de TB van voor de oorlog, maar het interieur was gemoderniseerd en de motor had meer vermogen.

Ondanks het feit dat de MG – TC Midget alleen maar werd geproduceerd met het stuur aan de rechterkant, werd de auto ook uitgevoerd naar de Verenigde Staten en Europa. De enige aanpassing die voor de Verenigde Staten werd gemaakt waren de kleinere koplampen en de grotere dubbele achterlichten en richtingwijzers, om aan de Amerikaanse wetgeving te voldoen, en verchroomde bumpers, voor en achter.  

Er werden exact 10.000 TC’s geproduceerd, van september 1945 (chassisnummer TC0251) tot november 1949 (chassisnummer TC10252), aanzienlijk meer dan de vooroorlogse TB, waarvan er slechts 379 werden gemaakt. In 1947 betaalde je in Engeland £527 voor een splinternieuwe MG-TC Midget.

Galette Bretonne

Galette Bretonne

Het recept van vandaag is Galette Bretonne, naar aanleiding van de opmerking die ik kreeg over mijn vorige recept: “Te veel werk voor een man alleen.” Dit is dus een eenvoudig recept, en snel te bereiden.

In Frankrijk noemt men een pannenkoek een crêpe wanneer het beleg zoet is, of een galette bretonne wanneer het een pannenkoek met hartig beleg betreft. De originele galette bretonne wordt van boekweitmeel gemaakt, maar dat is waarschijnlijk te ingewikkeld voor een man alleen. Ik geef hier dus een vereenvoudigd basisrecept. Als lunch-hapje is één galette per persoon doorgaans voldoende, maar als hoofdmaaltijd zou ik er twee nemen.  

Ingrediënten (per galette)

• 90 à 100 gram pannenkoekmix waaraan je slechts water hoeft toe te voegen
• 1 ei
• genoeg water om een goed vloeiend beslag te maken
• 20 gram licht gesmolten (gezouten) boter
• 2 plakken gekookte ham
• 2 plakken jonge of jong-belegen kaas
• olijfolie
• zout en peper 

Bereiding

• Meng de pannenkoek mix met wat water tot een goed vloeiend beslag. 
• Verhit een anti-aanbakkoekenpan met een scheutje olijfolie en bak zo dun mogelijke galettes van het beslag.
• Keer de galette en leg 2 plakken ham in het midden, naast elkaar. Leg daarop de plakken kaas. Zet het vuur laag en laat de kaas zacht worden.  
• Bak intussen op zeer laag vuur een spiegelei. Leg die in het midden van de galette, bestrooi het geheel met wat peper en zout en vouw de randen van de galette naar binnen. Besmeer de randen met de gesmolten boter.  (Zie foto.)

Galette Bretonne Culinaire

Zie recept hierboven, maar strooi er wat gebakken champignons, gebakken ui en wat zeer fijngesneden lente-ui of prei over, en gebruik Emmenthal als kaas, en boekweitmeelbeslag met eieren.

De W187 had een 2.2 liter (2195 cc/133 in³) 6-cylinder motor die 80 hp (60 kW) produceerde. De styling was gelijk aan de 170 S, behalve dat de koplampen waren geïntegreerd in de carosserie om de auto een moderner aanblik te geven. Er waren twee modellen cabriolets beschikbaar: het A-type, waarvan totaal 1278 werden verkocht, en het B-type, waarvan er 997 werden verkocht.

Mercedes Benz 220 Cabriolet A, 1951

Onlangs trof ik deze beauty aan op de ferry naar Denemarken. Omdat ik toen niet op de hoogte was van het bouwjaar van de auto, associeerde ik haar onmiddellijk met een nazi-officier in uniform, maar dat bleek achteraf niet terecht te zijn. Nazi-officier, wellicht, maar het daarbij behorende uniform zou in 1951 niet gepast zijn geweest. De teleurstellende verkoopcijfers zijn het gevolg van het feit dat de 220 niet echt een “volkswagen” was en dat Duitsland zich (net als de rest van Europa) in de wederopbouwfase bevond.

Deze auto was onderweg van Duitsland naar Zweden, om aldaar te worden gerestaureerd. Ik heb geen idee wie de eigenaar is, maar in gedachten zie ik de auto rondrijden in een Zweedse film die zich in de jaren vijftig afspeelt, met een jonge huisarts die haar gebruikt om zijn patiënten op het platteland te bezoeken en en-passant kennis krijgt aan een aantrekkelijke boerendochter, iets wat Pukkelkop zonder zijn Mercedes uiteraard nooit zou zijn overkomen.

Spaghetti Niçoise

De Belgische kok die dit recept zo heeft genoemd zouden ze moeten ophangen aan de hoogste boom van Ukkel. (Om zijn middel, want anders zou hij geen lucht krijgen.) Er is niets Italiaans aan, en bovenal, in Nice kennen ze het niet. Ik heb jarenlang in Nice gewoond en geloof me, Spaghetti Niçoise is daar niet bekend. De naam is tot stand gekomen door de belangrijkste ingrediënten van een klassieke salade Niçoise te gebruiken als dressing voor spaghetti. Tja…

De ingrediënten in dit recept zijn voor 4 personen.

• Spoel alle groenten zorgvuldig schoon.

• Vul een kleine en een grote pot met water en breng het aan de kook. De kleine pot dient om de tomaten in onder te dompelen en de boontjes te garen. In de grote gaat een snuif zout, en daarin wordt straks de pasta gekookt.

• Knijp of snij de topjes en de steeltjes van de verse boontjes. Snij de bonen in drie gelijke stukken.

• Ontvel de tomaten.

• Gebruik het kokende water met boontjes om de tomaten in onder te dompelen. Zo bespaar je alvast wat energie.

• Snij de gepelde tomaten in kwarten, en verwijder vervolgens de zaadlijsten. Snij het vruchtvlees tenslotte in kubusjes.

• Pel de uien en snipper ze fijn (je kunt ook sjalotten gebruiken).

• Verhit een scheutje olijfolie in een ruime stoofpot. Stoof de stukjes ui glazig op een matig vuur. Laat ze niet kleuren.

• Pel en versnipper de look. Plet de smaakmaker met het lemmet van je koksmes tot pulp die je laat meestoven.

• Laat de beetgare boontjes en ook de stukjes tomaat meestoven met de ui.

• Neem de artisjokharten uit het bokaaltje en snij ze middendoor. Voeg ze toe aan de stoofpot (gebruik een hoeveelheid naar smaak).

• Kook de pasta beetgaar, volgens de aanwijzingen op de verpakking. Let op: hou een klein beetje van het kookvocht opzij.

• Onpit de zwarte olijven (indien nodig) en hak ze grof. Voeg ze toe aan de stovende groenten.

• Open het blik tonijn en laat de vis even uitlekken in een zeef. Verbrokkel het visvlees wat en doe de vis in de stoofpot.

• Snij de uitgelekte ansjovis grof. (Gebruik een hoeveelheid naar smaak.)

• Laat de stukjes ansjovis en de kappertje meestoven. Roer alles voorzichtig om.

• Schenk wat witte wijn in de pot en laat de ‘saus’ nog heel even stoven op een zacht vuur. Proef en voeg naar smaak wat peper van de molen en zout toe. (Let op met zout, want de ansjovis doet al z’n werk!)

• Voeg de uitgelekte spaghetti toe.

• Schep er een beetje kookvocht van de pasta bij voor een lichte binding en een mooie glans. Roer alles voorzichtig om.

• Serveer de pastaschotel in een grote kom, en strooi er vlak voor het serveren nog wat verse basilicum over. Strooi er alsjeblieft geen (Parmezaanse) kaas over, want dat hoort beslist niet bij dit gerecht.

Eet smakelijk!

Als je zoals ik op het punt staat het traject van de schuldhulpverlening in te gaan (zie mijn blog daarover) en moet rondkomen van 90% van de bijstandsnorm, telt elk dubbeltje. Hoewel ik in het verleden niet echt een big spender ben geweest, ben ik nooit geïnteresseerd geweest in “speciale aanbiedingen” en zou ik het niet in mijn hoofd hebben gehaald om naar een andere supermarkt te gaan dan mijn “eigen” Albert Heijn omdat het gehakt daar 20 cent goedkoper was. Maar die tijden zijn veranderd.

De meeste mensen hebben de basisboodschappen en de basisvoorzieningen in huis. Je hebt een wasmachine, een gasfornuis, een koelkast, en meer van die dingen; je hebt kruiden, mosterd, azijn, olijfolie, zout, suiker, enz. enz., en wanneer één van die apparaten het begeeft schaf je een ander apparaat aan (nieuw of tweedehands). Heb je nootmuskaat nodig, dan koop je een potje wanneer je weer naar de winkel gaat. Maar wanneer je helemaal opnieuw een huishouden moet beginnen heb je van al die basisdingen niets. En wanneer je dat allemaal moet aanschaffen, hoe goedkoop het ook is, loopt de totaalprijs enorm op.

De Hema heeft deze week een aantal dingen in de aanbieding die ik heel goed kan gebruiken: een stoomstrijkijzer voor € 10,- (de bijbehorende strijkplank met hoes voor € 30,- kan ik me voorlopig niet veroorloven), een waterkoker voor € 10,-, en een broodrooster voor € 10,-. Kruidvat heeft een tweepits electrische kookplaat in de aanbieding, van € 39,95 voor € 19,95.  De aanbieding duurt tot zondag 25 september en mijn geld komt de 24e binnen, dus ik hoop dat de aanbiedingen dan niet zijn uitverkocht. Samen komt dat dan toch op € 49,95, en dat gaat ten koste van het boodschappen-budget. Dus dat wordt deze maand weer bezuinigen.

Vroeger ging ik naar de supermarkt om de dingen te kopen die ik lekker vond: rosbief, osseworst, fricandeau. De biefstuk van de haas kocht ik bij mijn speciale slager. Die luxe kan ik mij niet langer veroorloven. Tegenwoordig koop ik palingworst, Saksische leverworst en grove metworst (voor op het brood). Duurder dan € 1,13 per ons mag het niet zijn. Als “vlees” bij de maaltijd eet ik een saucijsje of een slavink, en wanneer ik mezelf echt wil verwennen koop ik 150 gram rundgehakt om een hamburger te maken. De goedkoopste friet kost € 0,75 per 500 gram, met een krop ijsbergsla van € 0,69 doe ik drie dagen, en met regelmaat maak ik een grote pan nasi goreng, die ik in porties verdeel en invries. Of mijn avondmaaltijd bestaat uit een uitsmijter of twee pannekoeken.

Aan het einde van mijn geld heb ik altijd een stuk van de maand over. Wanneer ik dat zie aankomen, ongeveer 10 dagen voor het einde van de maand, koop ik het allernoodzakelijkste voor de rest van de maand, zoals hondenvoer, brood en thee, zodat ik weet dat we niet zullen verhongeren. Maar ik heb geen reserves voor noodgevallen of onvoorziene uitgaven, en dat is een heel onveilig gevoel.

Het recept van vandaag: Velouté aux tomates

Dit recept is uit armoede geboren.

Ingrediënten:

• 2 blikjes tomatenpuree
• 2 eetlepels plantaardige olie
• 2 eetlepels bloem
• bouillonpoeder of bouillonblokjes naar smaak 
• snufje basilicum
• snufje oregano  
• peper
• water

Bereidingswijze:

Verwarm de olie op laag vuur. Voeg de bloem toe en maak een gladde roux. Laat de roux een paar minuten zachtjes garen. Voeg de tomatenpuree toe en laat de massa even opwarmen. Voeg de gedroogde basilicum en oregano toe. Voeg wat water toe en klop het geheel glad. Breng het geheel zachtjes aan de kook en voeg geleidelijk water toe om de velouté op de gewenste dikte te krijgen. Voeg bouillonpoeder of bouillonblokjes naar smaak toe (beter te weinig dan te veel, je kunt altijd nog toevoegen). Voeg peper naar smaak toe.

Eet smakelijk!

MS Transaction, eigenaar Vof Bosma Shipping in Alem , ENI-nr 02314402, onderweg van Hansweert. Foto: Alain Dooms

Alem is een Nederlands dorp in de Gelderse gemeente Maasdriel, gelegen aan de Maas. Het dorp telt 633 inwoners (per 1 januari 2011).

Toponymie

Alem is afgeleid van Alaheim, in een document uit 1107 geschreven als Aleym en Aleim. Het eerste deel van de naam ala, is een Germaanse aanduiding voor geheel. Het tweede deel van de plaatsnaam is afgeleid van ‘heim’, dat woonplaats betekent.

Geschiedenis

Alem wordt voor het eerst genoemd in een document uit 1107. De plaats was gelegen binnen een Maasmeander op een stroomrug. De plaats heeft een kapittelkerk gekend die gewijd was aan de Heilige Odrada, die er begraven is. Omtrent de stichting van deze kerk is weinig bekend, maar de Abdij van Sint-Truiden was erbij betrokken en in de archieven van deze abdij zijn tal van stukken hieromtrent bewaard. Het was blijkbaar Otto I, Graaf van Duras, die het lichaam van Odrada naar Alem heeft gebracht en daar een basiliek liet bouwen en geestelijken aanstelde om de verering van Odrada te verzorgen. Duras was nauw bij de Abdij van Sint-Truiden betrokken. De graaf had heerlijke rechten in Alem en hij zou de heerlijkheid aan de Abdij hebben geschonken. Daarom wordt tevens aangenomen dat de kerk in het midden der 11e eeuw gesticht is.

Kanalisering van de Maas

Tot begin jaren dertig van de twintigste eeuw lag Alem aan de zuidelijke, Brabantse kant van de Maas (Maasland). Als gevolg van het kanaliseren van de Maas omstreeks 1935, kwam Alem op de noordelijke oever te liggen.

Er is nog sprake geweest van de bouw van een nieuw dorp op de Noord-Brabantse oever, zodat de inwoners in hun eigen provincie konden wonen, maar uiteindelijk is dit nieuwe dorp toch niet gebouwd en is Alem in 1958 bij de Gelderse gemeente Maasdriel gevoegd; dit als onderdeel van de Gelders-Brabantse grenscorrecties van 1958. De andere dorpen Maren en Kessel werden bij de gemeente Lith gevoegd. Aldus maakt Alem nu de facto deel uit van de Bommelerwaard.

Sinds de kanalisering is Alem via een dam verbonden met de Maasdijk tussen Rossum en Kerkdriel en vormt zodoende een schiereiland. In eerste instantie zou de dam rechtstreeks van Alem naar Rossum lopen – veel korter -, maar omdat de Alemers de afstand tot Rossum wilden bewaren en omdat Kerkdriel Alem wilde ‘inlijven’, werd voor dit compromis gekozen.

Tweede Wereldoorlog

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was Alem een niet onbelangrijk dorp, vanwege de veerpont over de Maas. De bezetters konden daar mensen op identiteitsbewijzen controleren of ze gezocht werden, Jood waren of bij het verzet zaten. Johannes Klingen was onderwijzer op de plaatselijke school in Alem. Hij was tegen de Duitse bezetting. Hij raakte bij het verzet betrokken en werd gevangengenomen. Later, bijna aan het eind van de oorlog, werd hij gefusilleerd aan de weg die nog steeds naar hem vernoemd is, de Jan Klingenweg. Daar bevindt zich ook een monument dat aan hem herinnert. Op het adres Jan Klingenweg 3 is een groot aantal bedrijven gevestigd, zoals Bosma Maritime (1 werknemer), Bosma Shipping (2 tot 4 werknemers), Eetcafé De Maas 2 tot 4 werknemers),  Jacht- en Scheepstimmerbedrijf L.C. Zevenbergen (1 werknemer), Jachtmakelaardij De Maas (1 werknemer), Licentia BV (2 tot 4 werknemers) en Stichting Beheer Derdengelden Licentia (0 werknemers).  

Bezienswaardigheden

Het Nederlands Dakpannenmuseum is een museum, gevestigd in de voormalige Hervormde kerk. De verzameling is voortgekomen uit de privéverzameling van Huub Mombers uit Druten, werkzaam bij Monumentenzorg, die vanaf 1983 dakpannen en keramische dakornamenten begon te verzamelen. De oudste stammen uit ongeveer 1300 en de nieuwste zijn recent. Ook voorwerpen en documenten die betrekking hebben op de nabijgelegen dakpannenfabrieken zijn er te vinden, alsmede buitenlandse dakpannen en ornamenten. Er zijn meer dan 2500 voorwerpen te bewonderen.

Natuur en landschap

Lag Alem vroeger op een soort vooruitgeschoven schiereiland dat omringd werd door een maasmeander, sinds de Maasverbeteringswerken ligt het vrijwel op een eiland. De Brabantse wal kan via een pontveer bereikt worden dat over de nieuwe Maasbedding vaart, terwijl de oude meander tot een recreatiegebied is omgevormd. De meander is echter onderbroken, zodat er een verkeersweg naar de voormalige Gelderse oever voert.

In de directe omgeving liggen een aantal kronkelwaarden.

Verenigingsleven

De enige voetbalclub in Alem, is V.V. Alem. De club is opgericht op 1 september 1930, en vierde op 1 september 2005 haar 75-jarig bestaan met een clinic voor de jeugd van Oud-Feyenoorder, Ben Wijnstekers. Het 1e elftal van V.V. Alem speelt momenteel in de 5e Klasse 5F.

Verder is er de plaatselijke Fanfare Alem, die is opgericht op 10 oktober 1965.

Naast deze twee grotere verenigingen is er ook een groot aantal kleine verenigingen, zoals Watersport Vereniging Alem (WVA), opgericht 19 mei 1980, een zogenaamde “gezelligheidsvereniging” die jachthaven De Maas als thuishaven heeft.

Voorzieningen

De enige twee uitgaansgelegenheden zijn het dorpshuis De Drie Linden aan de Sint Odradastraat en Jachthaven de Maas aan de Jan Klingenweg, nadat het café Het Hart van Alem is gesloten in oktober 2008. Er was ook een supermarkt, de Spar, maar die is in 2007 gesloten. In 2009 sloot de Rabo-bank de enige pinautomaat in het dorp.

In december 2010 was de initiatiefgroep van Alem  bezig een dorpsraad op te richten. Aanleiding was de toenemende vergrijzing en terugloop van het bevolkinsgaantal in het dorp. De initiatiefnemers zien als speerpunten voor het dorp het behoud van de basisschool, nieuwbouw en een Kulturhus, maar ook een bushuisje zou al een positieve uitwerking hebben op de leefbaarheid in Alem. In februari 2011 werd het bestuur gekozen van de Stichting Dorpsraad Alem en werd een prachtige website gelanceerd. Sindsdien hebben we echter niets meer van de dorpsraad vernomen. Het ergste wordt gevreesd.

De jachthaven

De jachthaven telt 230 ligplaatsen. Tevens is er een eetcafé en een jachtmakelaardij op de jachthaven gevestigd. Bij het begrip “jachthaven” denken veel mensen aan een marina, met stijlvolle klassieke zeiljachten, een stijlvol restaurant, in een stijlvolle omgeving. Maar zodra men gaat zwaaien met termen als “gezellige jachthaven” zijn wij op onze hoede en weten wij dat wij ons in de categorie “gezellige campings” bevinden, waar het begrip “stijlvol” niet thuis hoort. Hier eet men geen chateaubriands maar frikkedellen, hier slingert men de motor van de boot aan om met een gezelschap van tweedehands autohandelaars, drugdealers en andere uitkeringsfraudeurs dronken te worden in Den Bosch. Zeilen? Bende gij gek?

(Bron: Wikipedia)

Geroosterde aardappelen

Ingrediënten:
2 kilo middelgrote kruimige aardappelen, 5 volle eetlepels ganzenvet, zout

Bereidingswijze:  
Schil de aardappelen en snijd ze doormidden. Kook ze 8 minuten, giet ze af, schud ze om (om een ruw oppervlak te krijgen) en laat ze afkoelen.
Verwarm de oven voor op 200°C. Neem een ovenplaat die groot genoeg is voor alle aardappelen. Schep er het ganzenvet in en verhit het vet in de oven.
Leg nu de halve aardappelen met de platte kant onder op de ovenplaat en schuif die in de oven. Laat de aardappelen 25 minuten in de oven bakken, schep de aardappelen vervolgens om, en laat ze nog 15 à 20 minuten bakken.
Wanneer de aardappelen krokant en bruin zijn, halen we ze uit de oven en deponeren we ze in een schaal. Bestrooien met zout, klaar.

Traditioneel eten wij deze in ganzenvet geroosterde aardappelen met kerst, als bijgerecht, of bij een “Sunday Roast”. Lekker met gekookte spruitjes (al dente) en Filet Mignon, of gewoon een ribkarbonaadje.

Eet smakelijk!

“Win een geweldig Scheepskok-kookboek met het insturen van jouw favoriete homemade Chinese gerecht naar havenkrant@portofrotterdam.com. ”

Thema 2011 – De haven smaakt naar meer

De haven smaakt op vele manieren naar meer:

• Met smaak wordt het culinaire aspect van de haven naar voren gehaald. De levensmiddelen die als half- of eindfabricaat via de haven van Rotterdam de consument bereiken zijn ontelbaar. De voedselproducten, kruiden, specerijen etc., worden in Rotterdam aan- of doorgevoerd, op- en overgeslagen en/of verwerkt tot voedingsmiddelen.
• Naast het culinaire aspect van de haven, is er de koppeling met de culinaire historie van Katendrecht. Honderd jaar geleden kwamen de Chinezen voor het eerst naar Rotterdam en vestigden zich op de Kaap. De smaak van China werd toegevoegd aan de Nederlandse keuken. De traditionele aspecten van de Chinese cultuur maar ook het moderne China zullen niet ontbreken in de programmering van de Wereldhavendagen in het kader van de viering van 100 jaar China in Nederland.
• ‘Smaakt naar meer’ verwijst tevens naar de behoefte aan kennis en ontplooiing, groei en ontwikkeling, vooruitgang en innovatie. De aanleg van Maasvlakte 2 is een project waarbij de behoefte aan groei van de haven op een duurzame en vooruitstrevende manier gerealiseerd wordt.
• ‘De haven smaakt naar meer’ staat ook voor: als een bezoeker, student of werkzoekende eenmaal de haven heeft geproefd, is de haven een aantrekkelijke plek om in te werken, wonen en recreëren.

Kortom, de haven van Rotterdam, een ‘smaakmaker’ van wereldniveau!

Ik vind het een sympathiek idee. Deze scheepskok zou natuurlijk het recept van een eersteklas Chinese maaltijd kunnen publiceren, maar waarmee zouden we de Rotterdamse bevolking een groter plezier kunnen doen dan een recept van de “nasi goreng met ei” met “saté speciaal” die je in de jaren zestig bij de Chinees op de Kruiskade kocht, bij kilo’s tegelijk, om het weekend op de late zondagmiddag plezierig te laten eindigen? Ik leerde het vak van scheepskok als vijftienjarige als kok bij Chinees-Indisch restaurant Wenshow, in de jaren zestig, en voor deze gelegenheid ga ik graag even terug in de tijd. 

Nasi goren met ei en saté speciaal — Stijl jaren zestig

Ingrediënten:

• 1 pak Lassi toverrijst (of andere langkorrelige rijst), een dag van tevoren gekookt
• 300 gram hamlappen, in blokken van 2×2 cm
• 1 ons ham, in reepjes
• 1 ei per persoon, als laatst te bakken als spiegelei
• 1 ei, als dunne omelet gebakken en in reepjes gesneden
• 1 ui, fijngesnipperd
• 1 preitje, flinterdun gesneden
• Sambal oelek
• Ketjap manis
• Peper
• Zout
• Arachideolie
• 1 pot Calvé pindakaas
• Kwart liter melk
• Klein blikje tomatenpuree
• 2 maggiblokjes
• Satéstokjes
• Kroepoek

Bereidingswijze:
Kook de rijst een dag van tevoren volgens de aanwijzingen op de verpakking, laat de rijst uitwasemen en zet haar weg, zonder deksel, niet in de ijskast. Laat 3 satéstokjes per persoon weken in koud water.

Volgende dag:

Bestrooi de blokken hamlappen met peper en zout. Laat dit even intrekken.
Doe vier à zes eetlepels arachideolie in een wok en verhit de olie.
Bak de helft van de hamlappen snel bruin, maximaal drie minuten, haal de gebakken hamlappen uit de wok, laat de arachideolie weer op temperatuur komen en herhaal de procedure bij de overgebleven helft van de hamlappen.
Rijg de hamlappen aan de satéstokjes.

Schep de pindakaas in een pannetje en voeg wat melk toe. Verhit onder middelmatig vuur.  Goed roeren. Voeg wat sambal en de tomatenpuree toe. Voeg de maggiblokjes toe. Voeg onder goed roeren zoveel melk toe dat je een smeuïge saus krijgt. Voeg wat ketjap toe.  Voeg de saté toe, zodat het vlees onder de saus blijft. Zet het vuur laag.

Controleer of er nog genoeg olie in de wok zit, voeg anders olie bij en verhit die.
Doe de gesnipperde uien in de wok en laat ze glazig worden.
Zet het vuur laag.
Voeg een paar theelepels sambal naar keuze toe.
Voeg nu een paar eetlepels ketjap manis toe. Goed doorscheppen.
Voeg nu de koude rijst toe. Zet het vuur hoog en blijf goed omscheppen, tot de rijst warm is.
Voeg de omeletreepjes en de hamreepjes toe, en als laatst de flinterdunne prei.
Nog een keer goed omscheppen, klaar is de nasi!

Bak nu op laag vuur een spiegelei voor elke gast. Laat hen de nasi opscheppen en drapeer de spiegelei over de nasi.

Serveer met de saté en de kroepoek. Maak zonodig de satésaus eerst verder op smaak. (Opmerking: wij maakten de saté altijd ‘s ochtends, en wanneer de eerste gasten kwamen had de saté meestal al een aantal uren in de saus gestaan. Dus wanneer je de authentieke smaak uit de jaren zestig wilt proeven, moet je de saté een poosje zachtjes laten pruttelen.)

Traditioneel drinken wij hier een koud biertje bij.
Eet smakelijk!

UPDATE: Ik heb de prijs gewonnen! Opmerking van de redactie: “Het water liep ons in de mond bij het lezen van je recept.”

 
We besluiten Chinatown binnen te gaan bij Bush en Grand Street, door de enorme Dragon Gate, een geschenk van de Republiek China dat in 1969 werd gebouwd. Chinatown in San Francisco is een van de grootste Chinese gemeenschappen in Noord Amerika. Er wonen meer dan 80.000 mensen. 
 

 
Overal zie je de zogenaamde pagodedaken en je waant je in China. Dit is een bank. 

 
Nog een bank. 

 
McDonalds, ook hier. (Waar niet?) Op de eerste verdieping bevindt zich een Thais restaurant. 

 
Dertig procent van de inwoners van San Francisco is Aziatisch en bijna tweederde daarvan is Chinees. 

 
De Chinezen van San Francisco hebben hun eigen scholen en kranten en spreken de Chinese taal. Uiteraard spreken de meesten ook Engels, zeker de jongeren. 

 
Winkelen. 

 
Je kunt hier echt alles kopen, de meest exotische lekkernijen. 

 
En ook de grootste kitsch die je kunt bedenken. 

 
We besluiten wat te gaan drinken in een bar met de veelbelovende naam Buddha. Zoiets kom je in Amsterdam niet gauw tegen. Budweiser drinken we, want we hebben dorst.

Puck en ik genieten van San Francisco, het is een heerlijke stad. We winkelen, eten gezellig, we vrijen en lachen, maar ik mis iets. In mijn hoofd hoor ik het lied “Het grote gevoel is weg” van de Dijk. En ik kan niet aangeven waarom.

Je komt de kamer in en je moet lachen
Je lieve lach ken ik maar al te goed
Je kust me en toch is er iets veranderd
Ik weet niet waar ik mijn armen laten moet

Oh ik breng je toch geen nieuws
Wanneer ik zeg
Het gevoel is weg
Het gevoel is weg
Het grote, grote gevoel is weg

Het is jouw schuld niet en net zo min de mijne
Het is de manier waarop de dingen gaan
Het is wat de tijd kan doen met twee mensen
Het was goed maar nu mankeert er toch wat aan

En ik doe je toch geen pijn
Wanneer ik zeg
Het gevoel is weg
Het gevoel is weg
Het grote, grote gevoel is weg

De kamer waarin we jaren leefden
Is weer de kamer die die altijd was
De bank is weer een bank
Het bed weer een paar planken met een matras

En ik doe je toch geen pijn
En ik breng je toch geen nieuws
Wanneer ik zeg
Het gevoel is weg
Het gevoel is weg
Het grote, grote gevoel is weg

Misschien komt het terug. Ik hoop het maar.

De Chinese serveerster in het restaurantje waar we zaten hoorde dat Puck “Jaap” tegen me zei, en omdat we er nog niet uit waren wat we wilden eten, meende ze ons behulpzaam te moeten zijn. Ze wees op een gerecht op de kaart en zei “Jahp! There! Jahp!”

Ergo, het recept van vandaag: Jahp wui chow mein (de originele chow mein).

Benodigdheden:
1 pak eiermie
250 gram hamlappen, in blokjes gesneden
300 gram kipfilet, in blokjes gesneden
Halve Chinese kool, in reepjes gesneden
1 preitje, diagonaal gesneden in kleine reepjes
Bakje taugé
Vier teentjes knoflook, gesnipperd
Verse gember, geraspt (1 theelepel)
Klein blikje abalones, uitgelekt en in reepjes gesneden
Klein blikje bamboespruiten, in smalle reepjes gesneden
Chinese of Japanse soyasaus (geen zoete)
2 theelepels maïzena
Bouillonpoeder
Peper en zout
Arachideolie

Bereidingswijze:
Kruid het vlees en de kip met peper en zout.
Kook de eiermie volgens de aanwijzingen op de verpakking.
Verhit de wok met arachideolie en bak er de helft van de kipfilet in op hoog vuur. Hooguit 3 minuten.
Schep de kipfilet eruit, laat de olie weer heet worden en bak de andere helft.
Laat de olie weer heet worden en bak het varkensvlees op hoog vuur goudbruin.
Zet het vuur laag en laat het vlees nog tien minuten sudderen. Schep het vlees eruit.
Laat de gember en de knoflook eventjes fruiten en voeg dan achtereenvolgens de abalone, kool en bamboespruiten toe. Verhit het geheel goed, ongeveer twee minuten.
Meng twee theelepels maïzena met ongeveer twee eetlepels water.
Schep de inhoud van de wok naar de zijkant, zodat er een plek op de bodem vrij komt.
Doe er twee eetlepels sojasaus in en een theelepel bouillonpoeder en meng die met de maïzena. Zodra de saus gebonden is (eventueel wat water toevoegen) schep je alles goed door.
Voeg nu het vlees en de kip toe, en als laatste de prei en de taugé, die knapperig moeten blijven.
Schep nog een paar keer goed door.
De eiermie en de overige ingrediënten kunnen apart worden opgediend, maar je mag ze ook mengen.

Variatie: bak er wat sambal oelek door om het geheel pittiger te maken, en/of kruid het vlees behalve met peper en zout met Chinees vijf kruiden poeder (five spices).

Er zijn tegenwoordige zeer acceptabele Chinese wijnen in de handel. Wij kozen voor een Chinese Côtes du Rhône die erg lekker was en niet van “echt” te onderscheiden. Eet smakelijk!

Muziek: De Dijk – Het Grote Gevoel is weg

Als je naar rechts kijkt zie je waar we net vandaan zijn gekomen. Vanaf het Engels Kanaal is de ingang van de haven van Rye, althans het kanaal dat je daar brengt, nauwelijks zichtbaar, maar we hebben het gevonden.

Ik was het al weer bijna vergeten; de typisch Britse getijdehavens, die bij laag water veranderen in een gigantisch modderbad, helaas te koud voor modderbadgevechten.

Eens was dit een belangrijke haven, als participant van de Cinque Ports. Oorlogsschepen voeren in en uit, en er werd zelfs een kanaal gegraven om de marineschepen verder landinwaarts te kunnen brengen.

Thans wordt de haven vrijwel uitsluitend gebruikt door een tiental vissersschepen. Negentig procent van hun vangst bestaat uit platvis. De Engelsen eten amper platvis, dus wordt het grootste deel van de vangst rechtstreeks in vrachtwagens geladen, die via Folkestone of Dover naar Boulogne-sur-Mer rijden, waar de vis op de afslag wordt verkocht, binnen luttele uren na de vangst. De Fransen houden namelijk wél van platvis als tong en schol.

Pleziervaart kennen ze ook in Rye, maar het zijn voornamelijk toeristen die Rye ‘s zomers via het water bezoeken. Lees mijn blogje over het stadje Rye.

 De haven van Rye (Rye Harbour) is ongeveer drie kilometer van het stadje verwijderd. Maar Rye Harbour heeft alles wat het nodig heeft: een kerk

en een kroeg, met de toepasselijke naam William The Conquerer (Willem de Veroveraar), de Normandiër die de boel hier in 1066 kwam verzieken.

Het recept van vandaag is Oosterse risotto. Normaal maak ik het met kipfilet, maar voor de gelegenheid gebruiken we vandaag vis.

Ingrediënten:

- 400 gram verse visfilet, bijvoorbeeld kabeljauw. In hapklare brokken snijden.

- 1 grote ui, grof snipperen.

- flink veel champignons. Heel of gesneden gebruiken.

- 1 preitje, flinterdun snijden.

- Minstens drie teentjes knoflook, fijn hakken.  

- Een paar blaadjes verse koriander, voor de decoratie

- 3 à 4 eetlepels kerriepoeder

- 1 eetlepel gemalen komijn (djinten)

- 1 eetlepel gemalen koriander (ketoembar)

- 1 eetlepel sambal oelek

- 1 eetlepel bouillonpoeder

- flinke scheut olijfolie of arachide-olie

- 150 à 200 gram risotto (Arborio of Roma)

- Ongeveer 1 liter water

- Flinke scheut droge witte wijn of droge sherry

Werkwijze:

Neem een grote, platte koekenpan (kan niet groot en plat genoeg zijn) en falikker de olie erin. Laat de olie op middelmatig vuur warm worden, en gaar de vis in de olie (voorzichtig omscheppen) gedurende een minuut of drie, vier. Schep de vis voorzichtig uit de pan in een schaal en dek de schaal af.

Laat de uien glazig worden in de olie. Als je zo stom bent geweest om de vis en de olie tegelijkertijd in de schaal te deponeren, moet je eerst een nieuwe scheut olie in de pan falikkeren en die warm laten worden.

Sorry voor het oponthoud.

Wanneer de uien glazig zijn na een minuut of vijf, ijs en weder dienende, mag de knoflook erbij. Flink omscheppen, zodat de olie de smaak van de knoflook in zich kan opnemen.

Nu voegen we de (ongekookte) risotto toe. Flink omscheppen zodat alle rijstkorrels een laagje olie om zich heen hebben. Wanneer de olie weer heet genoeg is na dit koude rijstbad, voegen we een flinke scheut water toe. Omscheppen, het vuur mag nu wat hoger. Je ziet dat de rijst het water in zich opneemt, en binnen 15 à 20 minuten omscheppen, water toevoegen, en weer omscheppen, zal de rijst gaar zijn.

Halverwege dit proces, na ongeveer 10 minuten koken, voegen we de sambal toe. Weer flink omscheppen. Dan de bouillonpoeder, de kerrie, de komijn en de koriander. Goed omscheppen.

 Wanneer je de ideale situatie hebt bereikt (risotto praktisch gaar en smeuïg maar niet nat) voegen we een scheut wijn toe, en we blijven omscheppen.  Man o man, wat ruikt dit lekker.

Zodra de wijn eveneens is opgenomen door de rijst, of kort daarvoor, voegen we de champignons toe. Flink blijven omscheppen. De champignons mogen een beetje al dente zijn.   

We zijn er bijna. Het vuur mag nu laag, de tafel mag gedekt, de koele, droge witte wijn mag op tafel, en je partner kan gaan zitten.

We scheppen de risotto in een ruime schaal, we voegen de fijngesnipperde prei toe, en als laatste mootjes vis, héél voorzichtig. Dan draperen we het gerecht met een paar blaadjes verse koriander.

Zet de schaal op tafel en geef de vis in het gerecht even tijd om op te warmen.

Smakelijk eten!

P.S. Wanneer je per ongeluk in Engeland woont, vertrouw dan niet op de uitdrukking “dry” op de achterkant van witte-wijnflessen. Voor een Engelsman is een halfzoete wijn “dry”. Koop dus geen Jacob’s Creek of andere zoete troep, die nog onbetaalbaar is ook, maar vertrouw op de goedkoopste witte Italiaanse of Spaanse wijn (mits “dry”) die je kunt kopen.

Dat de Britten gek zijn op zoet, blijkt ook uit de smaak van de kant-en-klare tomatensauzen en zelfs de smaak van de kant-en-klare pizza’s. Dolmio, de grootste fabrikant van “Italiaanse” (ahum) sauzen in de regio, houdt het eveneens zoet. Dat is geen wonder, want Dolmio wordt gemaakt door Mars. Varoegah, toen Anna Ciccone nog de scepter zwaaide bij Dolmio, werd de smaak Italiaans gehouden, maar Mars realiseert zich dat Engelsen geen boodschap hebben aan “origineel” Italiaans, dat Engelsen willen dat hun kinderen de troep vreten die zij op tafel zetten, en aangezien dat zoet moet zijn, maakt Dolmio (Mars) de “originele” Italiaanse sauzen zoet.

OMFG!!!

De haven van Nanaimo, Vancouver Island, British Columbia (Canada).

Prachtig schoenertje, onderweg naar Sooke.

Kayakkers onderweg naar hun basiskamp. 

De Acapulco arriveert in de haven van Victoria, de hoofdstad van Vancouver Island.

Drijfhout. Op drift geslagen en hier op het strand van Victoria aangespoeld. Overal langs de kust vind je dit hout.

De oude haven van Sooke.

 
De nieuwe haven van Sooke.

Gezicht vanuit Sooke over het water. Aan de andere kant zie je de Verenigde Staten.

Ongeveer 125.000 Amerikanen vluchtten in de jaren zestig en zeventig naar Canada om aan de militaire dienstplicht te ontkomen en naar Vietnam te worden gestuurd. Een kleiner aantal Amerikaanse militairen deserteerde uit het leger om dezelfde redenen. Thans zijn er Amerikaanse militairen die naar Canada vluchten om niet in Irak te hoeven sneuvelen.
Veel dienstweigeraars en deserteurs vestigden zich in British Columbia, met name op en nabij Vancouver Island. Minder dan de helft keerde terug naar de Verenigde Staten toen president Jimmy Carter hen in 1977 amnestie verleende. Naast de dienstweigeraars en de deserteurs waren er ook veel Amerikanen die naar Canada emigreerden omdat zij vanwege de oorlogsinspanningen van de Verenigde Staten niet langer in Amerika wilden wonen, niet langer Amerikaan wilden zijn. 

Het befaamde hotel-restaurant Sooke Harbour House, een paradijselijk oord met een uitmuntende ‘slow-food’ keuken.

De dienstweigeraars, eigenlijk mensen die vóór de dienstplicht vrijwillig uit de Verenigde Staten vertrokken, werden door de Canadese samenleving hartelijk ontvangen. Zij waren doorgaans goedgeschoold en kwamen uit de betere milieus. De deserteurs, die voornamelijk lager geschoold waren, werden met gemengde gevoelens ontvangen. Er waren Canadezen die hen welkom heetten, maar er waren ook Canadezen die geen respect konden opbrengen voor mensen die uit het leger waren gevlucht, en daarnaast hadden deze mensen de Canadese samenleving minder te bieden.
De ontduikers van de dienstplicht werden doorgaans volledig gesteund door hun familie in de Verenigde Staten, maar de deserteurs stonden er meestal alleen voor. 

Zonsopgang voor Tofino, Vancouver Island.

Vancouver Island is een gigantisch groot eiland in de Pacifische Oceaan, waar je een grote mate van vrijheid kunt genieten.
Long Beach, een 16 kilometer lange eenzame witte baai, afgezoomd door maagdelijk regenwoud, werd zo’n dertig jaar geleden beschermd gebied. Twintig jaar geleden moest je nog 120 kilometer over een grintweg de wildernis doorrijden als je er wilde komen. In de jaren zestig en zeventig leefden hier veel hippie-communes vreedzaam samen met de indianen. Het was een paradijs. Geen wonder dat veel gevluchte Amerikanen zich hier thuis voelden.
De hippies zijn er nog altijd, maar wonen tegenwoordig braaf in huisjes buiten het beschermde gebied, onder meer in Tofino, waar ze uit wrakhout vervaardigde kunstwerken verkopen en walvistochten organiseren. 

De USMC, het Amerikaanse Korps Mariniers, is alweer een aantal maanden op eigen houtje bezig met een razzia naar dienstweigeraars en deserteurs uit de Vietnam-periode. 

Allen Abney, een geboren Amerikaan maar in 1977 genaturaliseerd tot Canadees staatsburger, werd in maart 2006 door Amerikaanse mariniers gearresteerd bij een grensovergang tussen British Columbia en de Amerikaanse staat Idaho.
Abney, die 56 jaar is, woont in Kingsgate, East Kootenay, in een huis nog geen honderd meter van de Amerikaanse grens. Hij was met zijn vrouw Adrienne onderweg naar Reno, Nevada, toen hij aan de grens werd ingerekend op verdenking van desertie. Hij was 19 jaar toen hij naar Canada vluchtte omdat hij niet in Vietnam wilde vechten.
Allen Abney was de derde ex-Amerikaan die sinds maart van dit jaar door de Amerikaanse mariniers is gearresteerd, en deze aanpak dient ongetwijfeld om de deserteurs voor de oorlog in Irak, waarvan het aantal inmiddels is opgelopen tot meer dan achtduizend, te ontmoedigen.
Abney is momenteel gedetineerd in de militaire gevangenis van Camp Pendleton, in Californië.

Update: 

Allen Abney is inmiddels weer vrijgelaten. Hij heeft het met de USMC op een akkoordje kunnen gooien en is oneervol ontslagen, hetgeen betekent dat hij niet wordt vervolgd en geen strafblad heeft. Detail: tijdens zijn gevangenschap is zijn broer Gerry overleden.  

In 1973 deed de Canadese regering een oproep aan de illegaal in Canada verblijvende Amerikanen om zich te laten registreren. Daarop werd door ongeveer 2500 personen gereageerd. De meeste illegalen bleven liever anoniem omdat zij zelfs met een Canadese nationaliteit minder grondrechten hadden dan de “echte” Canadezen; zij konden namelijk niet vrijelijk naar de Verenigde Staten reizen. 

Voor de duizenden gevluchte Amerikanen zou er van zes tot negen juli een vierdaagse reünie worden georganiseerd in Castlegar, British Columbia, zo’n zeshonderd kilometer ten oosten van Vancouver. Ter gelegenheid daarvan zou ook een monument worden onthuld, waarbij de Canadezen zouden worden gehuldigd die de gevluchte Amerikanen hebben geholpen.
Maar de druk van de Amerikaanse regering was zo groot dat de plaatselijke autoriteiten dit evenement hebben afgelast. 

De afgelopen vijfendertig jaar hebben de Amerikaanse vluchtelingen veel betekend voor de Canadese samenleving, onder meer op het gebied van de geneeskunde, het onderwijs en de wetenschap in het algemeen. Om hen te eren en te bedanken is er ruim twee jaar geleden een groot Welcoming Peace sculptuur gemaakt. De sculptuur stelt een Canadees voor die twee Amerikanen met open armen ontvangt. Het beeld staat thans in de expositieruimte van schrijver en kunstenaar Ernest Hekkanen in Nelson. B.C. Hekkanen is in Seattle geboren en vluchtte in 1969 naar Canada. Alle twijfels die hij in de jaren daarna kreeg, verdwenen als sneeuw voor de zon met de crisis in Irak.

De voormalige Amerikaanse senator George McGovern, die in 1972 de verkiezingen tegen Nixon verloor, zou de belangrijkste spreker zijn geweest, naast talloze internationale vredesactivisten, waaronder Tom Hayden en Arun Ghandi, de kleinzoon van Mahatma Ghandi.
“Thans is er weer een periode aangebroken waarin een beroep op de Canadezen wordt gedaan om Amerikanen te helpen die in een ver land als Irak mensen moeten doodschieten,” zei McGovern, wiens moeder Canadese was.

Op Vancouver Island vind je de lekkerste, verste vis van de wereld. Het recept van vandaag: gegrilde tonijnsteaks met citroensap, sojasaus en mosterd.

Benodigdheden voor vier personen:

Vier dikke tonijnsteaks.
Vier eetlepels plantaardige olie.
Vier teentjes knoflook, fijngehakt.
Twee theelepels Chinese of Japanse sojasaus.
Half theelepeltje mosterd.
Drie eetlepels verse citroensap.
Versgemalen zwarte peper.
1 citroen, in partjes.

Bereidingswijze:
Maak een marinade van de olie, knoflook, sojasaus, mosterd, citroensap en wat zwarte peper.
Maak de tonijnsteaks droog met keukenpapier, leg ze in een platte schaal en bedek ze met de marinade. Laat ze afgedekt een uur in de ijskast staan.
Warm de grilplaat voor en doe er wat olie op.
Grill de tonijnsteaks aan elke kant vier minuten.
Dien ze op met partjes citroen.
Eet er een lekkere frisse salade bij en frietjes, of risotto.

Bij dit gerecht drinken we een droge witte wijn, goed gekoeld. Eet smakelijk!

Strait of Juan de Fuca, een prachtig natuurgebied met walvissen, dolfijnen en orca’s, en in de verte de majestueuze bergen van de staat Washington. 

Prachtige zonsondergang. 

De volgende ochtend varen we in de Puget Sound. Voor de afwisseling is het wel leuk om zo diep het binnenland in te varen, want dan zie je nog eens wat natuurschoon. 

In de verte zie je Mount Rainier, een vulkaan die deel uitmaakt van een natuurreservaat nabij Tacoma, onze plaats van bestemming. 

Mount Rainier. 

Mount Rainier. 

De Acapulco in de Puget Sound, omgeven door pleziervaartuigen die ons verwelkomen. 

Op de achtergrond weer de Mount Rainier. Imposant. 

Mooi zeilschip. Jammer dat je zoiets niet solo kunt bevaren. 

We varen voorbij Gig Harbor, een toeristenoord. Van hieruit kun je met de pont naar Tacoma. 

We naderen Tacoma. De zeilen worden gestreken. 

De haven van Tacoma. 

De stad. 

De Acapulco ligt afgemeerd naast een ander traditioneel zeilschip. 

De passagiers gaan aan wal; het schip kan worden bezichtigd. 

Het contrast met de prachtige natuurschoon is groot: Tacoma is een grauwe industriestad en ik heb geen idee wat we hier te zoeken hebben. De reis ernaartoe was interessant, mooi zelfs, maar hoe sneller we hier weggaan, hoe liever ik het heb. 

De Narrows Bridge en op de achtergrond de Mount Rainier. 

Om de nodige levensmiddelen aan boord te halen heb ik een busje gehuurd. In het havengebied bevinden zich diverse leveranciers. Van hen hoor ik dat Tacoma de stad is met de meeste stress van Amerika. Het verwondert mij niets. Alles staat hier in het teken van veel geld verdienen, snel rijk worden. 

Daar zie ik zowaar de Regina Maersk, die ik een paar maanden geleden nog op de Maasvlakte bij Rotterdam zag. 

Vanuit het kantoor van de shipchandler heb ik uitzicht op de stad en het havengebied. 

Een drukke haven, veel industrie. 

En daar hebben we waarachtig een mooie regenboog. Dat maakt mijn dag weer goed.

Nu de relatie met Puck uit is merk ik dat ik minder last van stress heb. Ik kan weer mezelf zijn. Ik kan en mag weer denken aan fijne seks met Siobhan, Françoise, Maria of Laura. Om onnodige erecties te voorkomen doe ik dat niet, maar het mag wel.
Ik ben niet zo’n masturbeertypje, ik stel het liever uit. Bovendien is mijn hut maar klein en je kunt niet overal een patrijspoort open zetten om ruimte te creëren voor je erectie.
Uit onderzoek is gebleken dat een orgasme ten gevolge van geslachtsgemeenschap aanzienlijk meer bevrediging geeft dan masturbatie. Kijk dat zijn onderzoeken waar je wat aan hebt, dat zouden die rukkers hier aan boord eens moeten weten. Ik ga het ze niet vertellen, ik kijk wel uit, ik ben niet geschikt voor zendeling. “Captain, you wanker, did you know that…”

Ik heb de afgelopen tijd regelmatig met mijn meisjes getelefoneerd. Ze lijken alle vier opgelucht te zijn dat de relatie met Puck uit is. Eindelijk kunnen we weer normaal doen.

Gisteren heb ik Thaise rijstnoedels gemaakt. Op verzoek vandaag het recept van dit gerecht.

Benodigdheden voor vier personen:

Zestien grote zoutwatergarnalen (Black Tiger 8/12)
3 ons kipfilet
3 ons hamlappen
1 ui
4 teentjes knoflook
1 eetlepel sambal oelek
1 komkommer
1 dun preitje
2 ons haricots verts
1 rode paprika
1 bakje champignons
1 bakje oesterzwammen
Wat verse koriander
1 pak brede rijstvermicelli
2 eetlepels vissaus
3 eetlepels ketjap
4 eetlepels Chinese rijstwijn
Maizena
Djinten
Ketoembar
Massala (kerrie)
Peper
Zout
Bouillonpoeder
Arachide-olie
Olijfolie met knoflook

Mise-en-place:
Kook de rijstvermicelli volgens de aanwijzingen op de verpakking en spoel haar goed af met koud water. Zorg dat de rijstvermicelli niet door kan garen. 

Verwijder de schaal van de garnalen en bak ze in een wok met hete knoflook-olie in ongeveer 4 minuten gaar. Haal ze uit de wok.
Dop de haricots verts en bak ze in ongeveer 3 minuten in een wok met hete arachide-olie.
Snij de hamlapjes in blokjes van ongeveer 2×2 cm, kruid ze met peper, zout, djinten en ketoembar. Bak ze zachtjes in een koekenpan met arachide-olie, op matig vuur, ongeveer 20 minuten. Haal ze uit de koekenpan.
Snij de kipfilet in blokjes van ongeveer 2×2 cm, kruid ze met peper, zout, djinten, ketoembar en massala. Bak ze in een wok met hete arachide-olie in ongeveer 3 minuten goudbruin. Haal ze uit de wok.
Snij de ui Chinees (1 keer door de helft van boven naar beneden, dan de helften in partjes van circa 0.7 cm breed, ook van boven naar beneden. Frans snijden is 1 keer door de helft van boven naar beneden, dan de helften in reepjes van circa 0.4 cm breed van links naar rechts.)
Ontvel de teentjes knoflook en snij ze in dunne plakjes.
Snij het preitje in dunne diagonale reepjes en was ze.
Snij de komkommer in drieën of vieren over de lengte, snij van deze plakken reepjes van ongeveer 0.4 cm breed.
Ontdoe de paprika van zaadlijsten en zaden. Snijd de paprika in repen van ongeveer 0.3 cm en snij die repen door de helft.
Was de champignons en de oesterzwammen en snij ze in plakken.
Was de koreander, haal de blaadjes af en hak deze als peterselie.

Bereiding:
Verhit ongeveer zes eetlepels arachide-olie in een wok op hoog vuur. Voeg de uien toe en schep ze om. Laat de uien iets glazig worden. Voeg de knoflook en de sambal toe en schep om. Tijdens het bereiden steeds alles blijven omscheppen.
Voeg de ketjap, een paar theelepels bouillonpoeder en de visolie toe en laat het geheel op temperatuur komen.
Voeg de komkommer toe, laat de inhoud van de wok weer even op temperatuur komen en voeg dan de champignons en de oesterzwammen toe.
Voeg de rode paprika toe en laat het geheel weer op temperatuur komen.
Voeg de rijstwijn toe, laat even koken, en doe er dan wat met water aangelengde maizena bij.
Zet nu het vuur onder de wok laag. Blijf regelmatig omscheppen.

Voeg de ingrediënten van de saus bij elkaar en laat de saus zachtjes koken, circa 10 minuten.
Proef de saus en maak haar eventueel op smaak met wat vissaus, ketjap of citroensap. Voeg desnoods wat suiker of bouillonpoeder bij.

Terug naar de wok. Zet de wok weer op hoog vuur, schep om en voeg de prei toe. Proef de saus in de wok en maak eventueel op smaak. Voeg nu de overige ingrediënten toe, behalve de gehakte koreander. Laat alles goed warm worden.
Doe de inhoud van de wok in een grote schaal. Strooi er de gehakte koreander over. Drink er een niet al te zware Italiaanse rode wijn bij. Eet smakelijk!